ΚΟΡΝΗΛΙΟΔΙΚΕΙΟΝ

ΔΙΑΓΡΑΦΑΙ-ΠΡΟΓΡΑΦΑΙ

2012-02-12T17:18:00.000-08:00

Σὰν ἔμαθε ὁ Σαμαρᾶς τὸ πλῆκτρο τὸ delete

τὸ πάταγε ἀβέρτα καὶ τὄπαιζε ἐλίτ,

διέγραψε ἀλύπητα εἰκοσιένα μπίτ,

καὶ στὸ ποντίκι του ἔλεγε συνέχεια “ plus vite!”

Σὰν τὄμαθε ὁ Γιώργαρος ἐγίνηκε κογιότ,

καὶ ἔσβησε ταχύτερος τοῦ πιὸ γοργοῦ ῥομπὸτ

εἰκοσιδύο (σ’ἔφαγε Ἀντώνη!) σὰν Πὸλ-Πότ.

Εἰκοσιδύο -ἄκούσες;- τοῦ ἔπεσε τζὰκ πότ.

Τὸ ἔμαθε κι ὁ ἕτερος ὁ Γιῶργος κι εἶπε «οὔστ!»

σὲ Ἄδωνι καὶ Μάκαρο, καὶ τὄρριξε στὸν Προύστ,

καὶ στὸν Καβάφη κι ἔπειτα «mais ce n'est pas très juste”

τοῦ εἴπανε κι ἀπάντησε «σκασμὸς» «σιωπὴ» καὶ «σούστ!».

Ο ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ

2011-11-12T15:08:00.000-08:00

Ἀντὶ- καὶ συν-πολίτευσι μαζὶ γουστάρω νἆμαι

μ’ ἐκείνους διαδηλώνουμε μ’αὐτοὺς τὰ κονομᾶμε,

θέλω νὰ εἶμαι κυβερνῶν συνάμα καὶ δὲν θέλω

καὶ μοιάζω κάποιον ἥρωα θαρρῶ τοῦ Πιραντέλλο.

Τί τάχα νἆμαι, συν-ἢ ἀντί- μαζὶ ἤ μήπως χώρια;

Ἄχού, μοῦ τρώει τὰ σωθικὰ ἐτούτη ἡ στεναχώρια

ψηφίζω τὸ μνημόνιο μὰ δὲν τὸ ὑπερψηφίζω

καὶ ὅπως θέλω τὰ γυρνῶ γιατὶ μὲ λένε Ῥίζο.

Θέλω καὶ ΣΥΡΙΖΑ μαζὶ καὶ ΚΚΕ νὰ εἶμαι

καὶ στὸ ΠΑΣΟΚ συμμέτοχος κι ἂν ὅπως λὲν αἱ φῆμαι

γίνῃ ὁ Βορίδης ὑπουργὸς κι ὁ Ἄδωνις ναυτίλος

ἐχθρός τους νἆμαι καὶ μαζὶ καὶ ἀρωγὸς καὶ φίλος.

Ἄν ἡ μισή μου εἶναι καρδιὰ δοσμένη στὸν Φαῆλο

τὸ ἕτερόν της ἥμισυ λιγάκι τὸ ποικίλλω:

τουτέστιν λίγη ἀπὸ ΓΑΠ καὶ λίγη ἀπὸ Ἀλέκα

κι ὀλίγη ἀπὸ τὸν Λουκᾶ ποὔχει Ὁλλανδὴ γυναῖκα.

Ἡ κιβωτὸς

2011-07-01T04:54:00.000-07:00

Ποίημα σατιρικόν, δημοσιευθὲν τὸ πρῶτον εὶς τὸ ἱστολόγιον τοῦ κ. Σαραντάκου (γιὰ τὰ καλὰ λόγια τοῦ ὁποίου τὸν εὐχαριστῶ) ἐπὶ τῇ ψηφίσει τοῦ μεσοπροθέσμου.

Βροχὲς πολλὲς προβλέπονται σ’ὁλόκληρη τὴν χώρα,
φόρων βροχὲς καὶ εἰσφορές, τὸ πάρτυ ἀρχίζει τώρα
ἀνοίξανε οἱ οὐρανοὶ καὶ μέσα ἀπὸ τὰ νέφη
μὲ ὕφος νταβατζήδικο ὁ Βενιζέλος γνέφει:
φόροι σὲ ὅλα καὶ παντοῦ καὶ εἰσφορὲς καὶ τέλη
φόρος στὸ βάλς, στὸ τσάμικο, φόρος στὸ τσιφτετέλι,
φόρος καὶ στὸ κατούρημα, στὸ χέσιμο ὡσαύτως,
φόρος σὲ ὅποιον στιχουρχεῖ πολὺ κι ἀκαταπαύτως,
φόρος στὴν πᾶσα ποὺ μιλᾷς καὶ γράφεις ξένη γλῶσσα,
φόρος γιὰ κάθε μιὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καινούργια συνιστῶσα,
φόρος γιὰ κάθε τρίχα σου σὲ πόδια καὶ μασχάλη,
φόρος σὲ κάθε ἀκουστικὸ καὶ κάθε ματογυάλι,
φόρος γιὰ κάθε ἐπαφὴ στὸ facebook κι ἐπίσης
φόρος στῶν μπλὸγκ τὰ σχόλια, φόρος στὶς ἀναρτήσεις,
φόρος σὲ τόνους, πνεύματα, ἰδίως στὴν βαρεῖα,
φόρος καὶ στὰ ἀνέκδοτα, ἀκόμη καὶ στὰ κρύα.
Μὲ τέτοιο ποὔρχεται βαρὺ κι ἀσήκωτο τσουνάμι
φτιάξε μοῦ λένε κιβωτό, στὸ μάκρος της ποτάμι,
πανύψηλ΄ ἴσα μὲ βουνὸ γιὰ νὰ χωράῃ μέσα
τοὺς Ἕλληνες ποὺ βάλανε στὴν χώρα νά μιὰ φέσα!
Βάλ’τους ἐκεὶ μπὰς καὶ σωθοῦν κι ἄμα κοπάσῃ ἡ μπόρα
ἀμόλα μαῦρο κόρακα νὰ δῇ πῶς θἆναι ἡ χώρα,
κι ἅμα ποτὲ δὲν ξαναρθῇ , ἕνα σοῦ μένει μόνο
ἀμόλα ἀσπροπερίστερο νὰ φέρῃ ἐλαίας κλῶνο,
τότ’ἔβγα ἔξω καὶ μαζὶ νὰ βγάλῃς καὶ τοὺς ἄλλους
κι ὅρκο νὰ δώσετε βαρὺ τοὺς δύο τοὺς μεγάλους
ποτὲ νὰ μὴ ψηφίσετε εἰδάλλως μὴ θαρρῆτε
πὼς δεύτερη θὰ ἔχετε ἐλπίδα νὰ σωθῆτε.

Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΣΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ

2011-06-08T12:13:00.000-07:00

ΑΝΤΙΓΟΝΗ –ΜΙΚΗΣ

Τὰ ἔμαθες Ἰσμήνη μου τὰ ἄσχημα τὰ νέα;

Θαρρῶ γιὰ ὅσα γίνονται δὲν ἔχεις κἂν ἰδέα:

Ὁ κὺρ Μπουτάρης ἔβγαλε Σουλτανικὸ φιρμάνι

καὶ στὴν πλατεῖα θέλησε δεκτὸ νὰ μὴ μὲ κάνῃ,

μοὺ λέει «σῦρε παρ’ἐκεῖ στὴν ἄλλην τὴν πλατεῖα»

σὲ ποιόν; σ’ἐμένα ποὔγραψα τὴν Θεία Λειτουργεία!

Ποιος εἶν’αὐτὸς ὁ χαμερπὴς καὶ τί καπνό φουμάρει,

τὸ ξέρει πὼς συνέθεσα ἐγὼ «τὸ παλληκάρι»;

Γωνιὰ γωνιὰ ἂς μὲ κυνηγᾷ κι ἂν θέλει βράχο βράχο,

δὲν σέβομαι τὸν τύραννο, δὲν προσκυνῶ τὸν Βλάχο!

Θὰ ῥοβολήσω τώρα δὰ λεβέντικα τὴν στράτα

καὶ θ’ἀπευθύνω μήνυμα στὰ ὠργισμένα νειᾶτα,

μὲ τὶ καημούς, μὲ τὶ πνοὴ ποὺ καρτεροῦν τὴν Σπίθα,

ἄχ Θέ μου Πρωτομάστορα, τὸν δοῦλο σου βοήθα!

Σὲ τοῦτα ἐδῶ τὰ μάρμαρα στ’ὁρκίζομαι, Ἰσμήνη,

τὸν ἀψηφῶ καὶ ὄρθιο μηδὲ λιθάρι ἂς μείνῃ!

ΚΡΕΩΝ-ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ

Ποιος ἀψηφᾷ τὸν λόγο μου, για φέρτε τὸν μπροστά μου,

τὸ αἷμα τώρα θὰ τοῦ πιῶ σὰν νἆταν τὰ κρασιά μου,

κι ἂς εἶναι ὅποιος στὴν εὐχή, κι ὁ ἴδιος ὁ Ὀμπάμα,

τὸν θάβω τώρα ζωντανό, δημόσιο τὸ τάμα!

Ὁρκίζομαι στὸν Ἀτατούρκ: θὰ νιώσῃ ὅλη τὴν φρίκη

ἀλλιῶς δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ φέρω σκουλαρίκι,

τὸν θάβω ἀπόψε ζωντανὸ γιὰ νὰ τὸ ξέρουν ὅλοι

νὰ δοῦν ποιανοῦ τὸ πρόσταγμα περνᾷ σ’αὐτὴν τὴν πόλι!

ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ-ΑΝΘΙΜΟΣ

Δήμαρχε ὁ λόγος σου βαρὺς καὶ νὰ τὸν πάρῃς πίσω

ἂν θὲς στὸ μέλλον ἥσυχο γιὰ πάντα νὰ σ’ἀφήσω,

ἀλλιῶς τὰ πλήθη κουβαλῶ στὸ δημαρχεῖο ἀπ’ ἔξω

κι ἀντὶ μὲ γάργαρο ἁγιασμὸ μὲ σάλιο θὰ σὲ βρέξω,

Θυμᾶσαι τὶς ζαλάδες σου σὰν ἤσουν στὴν μαστούρα;

Πιὸ δυνατὰ θὰ αἰσθανθῇς μ’ αὐτὴν τὴν ἁγιαστούρα:

θὰ σοῦ ῤθη κατακέφαλα σὰν ῥόπαλο ἀπ’ ἀτσάλι

καὶ θὰ σοῦ σπάσῃ αὐθωρεὶ καὶ σβέρκο καὶ κεφάλι,

γι’αὐτὸν τὸν λόγο ἄλλαξε καὶ ἄφησε τὸν Μίκη

νὰ δῇς χειροκροτήματα κι ἐσὺ οὐρανομήκη.

Σκοτεινὸ σονέττο

2011-05-01T07:20:00.000-07:00

Φθαρμένη μαύρη ὀθόνη προβολῆς ὁ ζόφος

θὲ ν' ἁπλωνόταν τῆς νυχτὸς κι ἡ Κλυταιμνήστρα

τ' ἀνόσιο τελοῦσε ὑπὸ τὸ σεληνόφως

φριχτό της φονικό. Θ' ἀντήχησαν τὰ σεῖστρα

πιὸ πέρα τῆς θεᾶς σὰ γροίκησεν ὁ λόφος

τῶν Μυκηνῶν κραυγὲς χαρᾶς ποὺ ἀντροθερίστρα

βασίλισσα σκορπᾷ. Τοῦ Ἄργους θεοτρόφος

ὁ κάμπος πιὸ σφιχτὰ κρατάει τὴν Ὑπερμνήστρα

στὰ σπλάχνα του βαθιά, μὴ τρανταχτῇ ἀπ' τὸ μνῆμα

τὸ λείψανο τῆς τίμιας γυναικός. Μὰ δίνουν

οἱ σταλακτίτες τ' οὐρανοῦ ψηλάθε σῆμα

κι ἐν ᾦ τὰ πρῶτα ῥεῖθρα τῆς αὐγῆς θὰ χύνουν

μὲ φῶς ἀνάγλυφα λευκὸ στὴ γῆ τὴ μέρα

ἐκδίκησι ἄρρωστη σαρώνει τὸν ἀγέρα.

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΝΟΜΑΝΣΛΑΝΔΗ ΒΟΛΙΟΥΜ ΤΣΟΥ

2011-01-17T12:13:00.000-08:00

Ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν προηγούμενη ἀνάρτησι μεσολάβησαν τόσο νέες δημοσιεύσεις τοῦ πολύκροτου μυθιστορήματος (τρέμε Ζολά!)_ὅσο καὶ νέες ἐγγραφὲς στᾶ ληξιαρχικὰ κιτάπια τῆς Νομανσλάνης (ἰσχύουν οἱ σύνδεσμοι τῆς προηγούμενης ἀναρτήσεως καὶ δὴ αὐτός) ἀναδημοσιεύω ἐδῶ τὴν συνέχεια:

“Ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας βδομάδα ὁ ξένος ἐπισκέπτης καταλαβαίνει ἀμέσως ὅτι ἡ Νομανσλάνδη εἶναι ἡ χώρα ποὺ σὲ ὅλους κάτι θυμίζει. Ἄν ἡ Ἀγγλία ἐκτὸς ἀπὸ τὴν βουλὴ περηφανεύεται καὶ γιὰ τὴν βουλὴ τῶν Λόρδων ὅλοι ξέρουν πὼς στὴν Νομανσλάνδη ἐκτὸς ἀπὸ τὴν βουλὴ ὑπάρχει καὶ τὸ συμβούλιο τοῦ Ντίν. Καὶ ἂν στὴν Ἀγγλία οἱ λόρδοι φοροῦν ἀκόμη πουδραρισμένες περουκίτσες, στὴν Νομανσλάνδη ἀποτελεῖ ἱερὴ σχεδὸν παράδοσι ἡ ἄφιξι τῶν μελῶν τοῦ Συμβουλίου στὸ περίφημο πιὰ κτίριο τῶν συνεδριἀσεων, κι ἄλλοτε κάστρο τοῦ βαρώνου Μούτινγκ, μὲ τέθριππες ἅμαξες. Οἱ περισσότερο ἐνημερωμένοι ἀπὸ σᾶς θὰ θυμᾶστε τὸ ἱπτάμενο τσίρκο τοῦ φὸν Ῥιχτχόφεν, μόνο ὅμως ὅσοι ταξιδέψετε στὴν Νομανσλάνδη θἄχετε τὴν εὐκαιρία νὰ ζήσετε μιὰ ἀληθινὰ ὀνειρικὴ ἐμπειρία πετῶντας μὲ κάποιο ἀπὸ τὰ “φτερωτὰ βουβάλια”, τὰ καμάρια τῆς Ῥὲντ Ἄι, τῆς κρατικῆς πολιτικῆς ἀεροπορίας τῆς Νομανσλάνδης”. Ἔκλεισα τὸν ταξιδωτικὸ ὁδηγὸ μ’ἕναν ἀναστεναγμὸ ποὺ ὁ Μπὰξ κατὰ τὴν προσφιλῆ τακτική του δὲν ἄφησε ἀσχολίαστο. “Ποιοί δαίμονες σὲ κυνηγοῦν πάλι Τσέσνια;” ῥώτησε. Ἕνα ἀπότομα φρενάρισμα τοῦ ταξιτζῆ μὲ τίναξε ἴσια μπροστά, κι ὰν δὲν φοροῦσα ζώνη ἀσφαλείας οἱ δαίμονες ποὺ ἔλεγε ὁ Μπὰξ θὰ χόρευαν ἤδη γύρω ἀπὸ τὴν φωτιὰ τοῦ καζανιοῦ μου. Ἀναπόλησα τὸ ἁπαλὸ τσούλημα τοῦ παραδομένου στὰ ἐπιδέξια χέρια (καὶ πόδια) τοῦ Γιάζντι αὐτοκινήτου, ἀλλ’αὐτὴν τὴν φορὰ κατάφερα νὰ συγκρατηθῶ κι ἔτσι ἡ θλιβερὴ θύμησι σβήστηκε μέσα μου πρὶν προλάβῃ νὰ βγῇ ἀπὸ τὸ στόμα μου ὑπὸ τὴν μορφὴ ἀναστεναγμοῦ. “Ἡ βιβλιοθήκη εἶναι δύο στενὰ παρακάτω” μουρμούρισε αὐστηρὰ ὁ ταξιτζῆς. Ἀπὸ το καθρέφτη τοῦ παρμπρὶζ μποροῦσα νὰ δῶ μόνο τὸ πρόωωρο ἀναφάλαντωμά του: μιὰ κατάμαυρη ὀξυνώνια τριχωτὴ χερσόνησος διεισέδυε σὲ μῆκος ἀρκετῶν πόντων στὸ κάτασπρο καὶ γυαλιστερό του κούτελο. Πειρσσότερο φαινόταν σὰν νὰ κρέμεται, ὅπως κρεμόταν μπροστὰ ἀπ’ τὴν ὀθόνη ἡ γωνία ἀπὸ τὸ πετσετάκι ποὺ ἔβαζε πάνω στὴν τηλεόρασι ἡ γιαγιά μου. Τρίτος ἀναστεναγμός. Κι αὐτὸς σβησμένος πρὶν ἐνωθῇ μὲ τὸν ἀέρα. “Ἄσε μας ἐδῶ” γαύγισε ἀπότομα ὁ Μπὰξ κι ἕνα ἀκὀμη ξαφνικὸ φρενάρισμα μ’ἔκανε νὰ πιστέψω γιὰ λίγο στὴν Μόρα. Εὐτυχῶς κατάλαβα ἀπὸ τὸ ἑπόμενο κιόλας δευτερόλεπτο ὅτι ἐπρόκειτο μόνο γιὰ τὴν ζώνη. “Καταραμένε Μπάξ!” σκέφτηκα, ἐκεῖνος ὅμως ἤδη ἔχωνε τὸ χέρι του στὴν τσέπη. Ἀσυναίσθητα τὄχωσα κι ἐγώ. Ἀνατρίχιασα μόλις ἡ χαρτονένια γωνία τσίμπησε τ’ἀκροδάχτυλά μου. Τὴν εἶχα ξεχάσει ἐκεῖ μέσα. Ἀπὸ τὸ πρωὶ ποὺ ὁ ῥεσεψιονὶστ μοῦ πάσσαρε τὸν κίτρινο φάκελο μὲ σφραγίδα ταχυδρομείου Ἀργεντινῆς. Ὡραία κάρτ-ποστάλ. Μπουένος Ἄιρες αὐτὴν τὴν φορά. Τὴν φανταζόμουν μέσα στὴν ἀσπροκόκκινη στολὴ τῶν ἀεροσυνοδῶν τῆς Ῥὲντ Ἄι ποὺ τόσο μὲ ἄναβε κι ἄρχισα νὰ δαγκώνω τὰ χείλη μου ὅπως ἔκανα πάντα ὅταν ξεχνιόμουν. “Θὰ βγῇς καμιὰν ὥρα; Ἔχω γίνει μούσκεμα ἐδῶ ἔξω” ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ Μπάξ. Ὑπερβολές. Ἀφ’ οὗ κρατοῦσε μιὰ ὀμπρέλλα ἵσαμε τὸν θόλο τοῦ Ἰνστιτούτου Σκὸτ Πόλαρ λὲς κι εἶχε βγῆ ἀπὸ φὶλμ νουὰρ τοῦ Κάουαρντ Ῥόμπερντ Φόρντ. Ἡ εἰκόνα τῆς Μουλὲν μέσα στὴν στολή της δὲν ἔφυγε ἀπὸ τὸ νοῦ μου οὔτε κὰν ὅταν πιασμένοι ἀγκαζὲ σὰν ζευγαράκι, γιὰ νὰ χωρᾶμε κάτω ἀπὸ τὴν ὀμπρέλλα, ἀνεβαίναμε τὰ μαρμάρινα σκαλιὰ τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης. Ἡ κὰρτ ποστὰλ παρέμενε πεισματικὰ στὴν τσέπη μου μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ στὴν στέπη τοῦ Μπὰξ φώλιαζε μόνιμα τὸ γεμᾶτο καναπουτσάρ του.

Ὁ ψηλὸς λακὲς μὲ τὶς νταντελένιες ἀπολήξεις τῶν μανικιῶν, τὸ χρυσοποίκιλτο γιλέκο καὶ τὴν γαλάζια κορδέλλα στὴν οὐρὰ τῆς περούκας του πῆρε τὴν στροφὴ στὸν διάδρομο σὰν γνήσιος Ἐγγλέζος μπάτλερ, γυρίζοντας ὁλόκληρο τὸ σῶμα του καὶ χωρὶς φυσικὰ νὰ ὲπιτρέψῃ οὔτε γιὰ ἕνα δευερόλεπτο στὴν νοητὴ γραμμὴ ποὺ ἕνωνε τὶς δυὸ βικτωριανὲς ἀπλίκες τῶν ἑκατέρωθεν τοῦ διαδρόμου τοίχων νὰ ὑπερβῇ τὸ ὕψος τῆς γρυπῆς του μύτης. “Ἡ αὐτοῦ Ὑψηλότης ὁ Διάδοχος πρίγκηψ Ῥῆτζεντ θὰ δεχθῇ τώρα τὸν δόκτορα Μπλέντ”. Ὁ οἰκογενειακὸς γιατρὸς τῶν ἀνακτόρων, γιὰ τὸν ὁποῖο κάποτε ἀστειεύομενος ὁ Ῥόμπερτ Κάουαρντ Φὸρντ εἶχε δηλώσει σὲ συνένετευξί του πὼς τὸν ἤθελε πρωταγωνιστὴ στὸ ῥημέηκ τὴς 7ης σφραγίδας ποὺ ἑτοίμαζε, ἂν καὶ μπαινόβγαινε στ’ἀνάκτορα τὰ τελευταῖα εἴκοσι χρόνια μὲ τὴν ἴδια ἄνεσι ποὺ τριγύριζε στὴν κουζίνα τοῦ σπιτιοῦ του, ποτὲ δὲν εἶχε συνηθίσει ὅλες αὐτὲς τὶς τυπικότητες τοῦ πρωτοκόλλου. Κάτι ἀπὸ τὴν προφορὰ τοῦ λακὲ ποὺ μιλοῦσε τὰ νομανσλανδικὰ ὅπως ὁ Κικέρων τὰ καταλανικά, κάτι ἀπὸ ὅλο αὐτὸ τὸ κουραστικὸ πιὰ γιὰ τὴν ἡλικία του ταξίδι στὸ χρόνο ποὺ συνεπαγόταν κάθε ἐπίσκεψί του στὰ βασλικὰ ἄδυτα, κάτι ἀπὸ τὴν τελευταία ἐκδοτικὴ ἀποτυχία τοῦ πρόσφατου σκακιστικοῦ του ἐγχειριδίου καὶ τὸ στομάχι ἦταν πιὰ ἕνας τέλεια δεμένος κόμπος ὅταν ἔμπαινε στὴν μεγάλη αἴθουσα ὑποδοχῆς ὡδηγημένος ἀπὸ τὸν βραδύγλωσσο λακὲ καὶ τὸν ἐκνευριστικὸ ἦχο ποὺ ἄφηναν τὰ γοβάκια του στὸ μαρμάρινο πάτωμα. Ὁ πρίγκηπας Ῥῆτζεντ, μὲ τὸ πρόσωπο βυθισμένο στὶς παλάμες του καὶ τοὺς ἀγκῶνες στηριγμένους πάνω σ’ἕνα βαρὺ δρύινο τραπέζι μὲ λιονταρίσια πόδια σήκωσε τὸ βλέμμα του μόνο ὅταν ἡ φωνὴ τοῦ λακὲ ποὺ ἀνακοίνωνε τὴν ἄφιξι τοῦ δόκτορος Μπλὲντ ἔφτασε στ’ ἀφτιά του σὰν ἦχος ἑνὸς ἀδέξια χτυπημένου γκόνγκ. “Καλέ μου Τάλατ!” ἀναφώνησε τρυφερὰ περισσότερο ἀναστενάζοντας καὶ λιγότερο μιλῶντας καθὼς ἡ τεράστια πόρτα πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη τοῦ σκακιστῆ-γιατροῦ ἔκλεινε κι ὁ ἤχος ἀπὸ τὰ γοβάκια τοῦ ὑπηρέτη ἐξασθενοῦσε ὅλο καὶ περισσότερο χάρι στὸ φαινόμενο Ντόπλερ. “Ὑψηλότατε, δὲν ἔχουμε χρόνο” εἶπε ὁ Μπλὲντ προφέροντας τὴν φράσι σὰν μιὰ μονοκόμματη λέξι. “Ὁ πατέρας σας…θέλω νὰ πῶ ὁ Μεγαλειώτατος Τσὶνγκ ἔχει ἤδη λάβει τὶς ἀποφάσεις του. Προτιμᾷ νὰ μεθοδεύσῃ μιὰ καταδίκη σας ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τοῦ Ντὶν γιὰ νὰ ἐκπέσετε τοῦ δικαιώματος διαδοχῆς παρὰ νὰ ῥιψοκινδυνεύσῃ ἕνα σκάνδαλο παραδεχόμενος δημοσίᾳ ὅτι δὲν εἶστε γνήσιος γιός του”. Ὁ πρίγκηπας σηκώθηκε ὄρθιος κι ἔριξε μιὰ ματιὰ ἔξω ἀπὸ τὸ παράθυρο. Μιὰ ἵλη ἱππικοῦ ὑπὸ τὶς διαταγὲς δύο ἔφιππων Τσαλντεάνων ἔκανε πρόβες στὸν περίβολο τῶν Ἀνακτόρων γιὰ τὴν μεγάλη παρέλασι τῆς γιορτῆς τοῦ Ἁγίου Γκράαλ. “Ὑψηλότατε, νομίζω πὼς δὲν μὲ ἀκοῦτε. Δὲν ὑπάρχει ἄλλη λύσι. Σκεφτήκαμε ὅλα τὰ ἐνδεχόμενα. Ἡ ζωή σας κινδυνεύει πλέον ἀνὰ πᾶσα στιγμή. Ἔστω καὶ ἔκπτωτος ὅσο ζῆτε θὰ εἶστε μιὰ διαρκὴς ἀπειλὴ γιὰ τὰ δικαιώματα τοῦ πρίκηπα Γκρήτινγκς στὸν θρόνο”. Ἡ συνεχιζόμενη σιωπὴ τοῦ Ῥῆτζεντ ἔδινε στὸν Μπλὲντ τὴν ἐντύπωσι πὼς ἔπρεπε νὰ ἐπιστερατεύσῃ περισσότερη πειθώ. “Ὅλα εἶναι ἕτοιμα, Ὑψηλότατε,” ἐξακολούθησε τὸ λογύρδιό του “ἤδη ὁ Ρεβιστὶνκτ βρίσκεται στὸ Μπουένος Ἄιρες, ἡ αἴτησι πολιτικοῦ ἀσύλου ἔχει γίνει δεκτὴ καὶ ἡ μυστικὴ πράκτορας Φλωρεντίνη ἔχει σταλῃ γιὰ νὰ προετοιμάσει τὴν ἄφιξί σας”. “Ἡ μυστικὴ πράκτορας Φλωρεντίνη…” ἐπανέλαβε μηχανικὰ ὁ πρίγκηπας δίκην ἠχοῦς σὰν νὰ πετοῦσε ἀλλοῦ μὲ τὸ μυαλό του. “Ὑψηλότατε!” εἶπε σὲ αὐστηρὸ τόνο ὁ Μπλὲντ φανερὰ ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὶς ὑποτονικὲς ἀντιδράσεις τοῦ Ῥῆτζεντ. “Ἡ μυστικὴ πράκτορας Φλωρεντίνη, κωδικὴ ὀνομασία Μουλέν, ἔτσι δὲν εἶναι Τάλατ;” ῥώτησε ὁ πρίγκηπας ἐγκαταλείποντας ἐπιτέλους τὴν ἀκατανόητη ῥέμβη του. Ἀλλὰ δὲν πῆρε καμμία ἀπάντησι. “Πόσοι ἀπὸ τὸ Συμβούλιο εἶναι μὲ τὸ μέρος μου, Τάλατ;” ῥώτησε ξανὰ ὁ πρίγκηπας μὲ τὴν ἀντανάκλασι τῆς φλόγας τοῦ τζακιοῦ νὰ περιβάλῃ τὰ μάτια του μὲ μιὰ ἀλλόκοτη λάμψι. Ἕνα ῥῖγος ποὺ διαπέρασε τὴν ῥαχοκοκκαλιὰ τοῦ Μπλὲντ ἔφτασε μέχρι τὸ πάτωμα. “Μόνο ὁ Κρισέιξ, ‘Υψηλότατε”. “Ὁ Κρισέιξ!” φώναξε μὲ ὀργὴ ὁ πρίγκηπας καὶ χτύπησε τὴν γροθιά του στὸ δρύινο τραπέζι. “Αὐτὸς καὶ τὰ ῥόζ του σκάνδαλα! ἡ ὑποστήριξί του μόνο κακὸ θὰ μοῦ προξενήσῃ στὴν ὑπόθεσι τούτη”. Ὁ Μπλὲντ ἔμοιαζε νὰ τἄχῃ χαμένα. ‘Μὲ ὅλον τὸν σεβασμὸ νομίζω πὼς δὲν ἔχτε ἀκόμη σαφῆ ἐποπτεία τῆς καταστάσεως, Υψηλότατε” προσπάθησε νὰ ἐξηγήσῃ. “Χωρὶς τὴν ὑποστήριξι τοῦ Μεγαλειωτάτου δὲν ὑπάρχουν πιθανότητες ἐπιτυχοῦς ἀντιδράσεως. Καὶ ἐφ’ὅσον (ἡ φωνή του κυμάτισε λίγο ἀμήχανα) δὲν εἶστε γνήσιος ἀπόγονος του δὲν ὑπάρχει καμιὰ πιθανότητα νὰ μεταβληθῇ ἡ στάσι τοῦ Μεγαλειοτάτου”. Ὁ πρίγκηπας ξανακάθισε στὴν καρέκλα του, ῥίχνοντας αὐτὴν τὴν φορὰ ὅλο τὸ βάρος του στὸ βελούδινο ἐρεισίνωτο τῆς πολυθρόνας του. “Καλέ μου Τάλατ” ψιθύρισε ἀνοίγοντας τὰ χέρια του σὰν σὲ ἰσλαμικὴ προσευχή “ἡ στάσι τοῦ πατέρα μου εἶναι ὅλως ἀκατανόητη. Βλέπεις, ΕΙΜΑΙ πράγματι γιός του κι ἐκεῖνος τὸ γνωρίζει καλά”.

Τύλιξε τὸ πλεχτό του κασκὸλ σφιχτότερα γύρω ἀπὸ τὸν λαιμό του. Ἦταν λάθος ποὺ τόσο καιρὸ δὲν φοροῦσε τὰ μουτὸν γάντια του. Τώρα τὸ δέρμα τῶν χεριῶν του, χτυπημένο ἀλύπητα ἀπὸ τὴν ὑγρασία καὶ τὸ κρύο τοῦ Βνουρὰπ ἔμοιαζε σωστὸ γυαλόχαρτο. Κατέβασε τὸν μάλλινο σκοῦφο του δυὸ πόντους χαμηλότερα, σήκωσε τὸν γιακά του μέχρι τοὺς λοβοὺς τῶν σχεδὸν κοκκαλωμένων ἀφτιῶν του κι ἀπόλαυσε μιὰ τελευταία ῥουφηξιὰ ἀπὸ τὸ στριφτό του τσιγάρο πρὶν τὸ πετάξῃ νευρικὰ στὸ λασπωμένο μονοπάτι. Τοὖχε μείνει συνήθειο ἀπὸ τὸν στρατὸ αὐτὴ ἡ ἐνοχὴ ποὺ καθρεφτιζόταν σὲ κάθε του κίνησι ὅποτε ἀναβε τσιγάρο μέσα στὴν νύχτα. “Ἡ καύτρα τοῦ τσιγάρου μπορῇ νὰ φανῇ ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἀπόστασι πολὺ μεγαλύτερη τοῦ χιλιομέτρου” τοὺς ἔλεγε κάθε Πέμπτη στὴν νυχτερινὴ ἄσκησι ὁ λοχίας ἐκπαιδευτής κι αὐτὸς δὲν μπόρεσε ποτὲ νὰ διώξῃ αὐτὴν τὴν σκοτεινὴ αἴσθησι ποὺ τὸν κυρίευε κάθε φορὰ ποὺ ἐπιδιδόταν νύχτα στὸ λιγώτερο ἁμαρτωλὸ ἀπὸ τὰ πάθη του, ἀκόμη κι ἂν γύρω του ἔφεγγαν φῶτα ἀρκετὰ γιὰ νὰ κάνουν τὸ τσιγαράκι του νὰ μοιάζῃ ταπεινὴ πυγολαμπίδα μέσα σὲ μιὰ θάλασσα ἄστρων. Ὅμως τώρα ἡ μόνη θάλασσα ἄστρων ποὺ μποροῦσε νὰ δῇ μέσα ἀπὸ τὸ ἄνοιγμα ποὺ ἄφηνε ἡ κουκούλα, τὸ κασκὸλ καὶ ὁ γιακᾶς του ἀπεῖχε ἀρκετὰ τρισκεταομμύρια χιλιόμετρα πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του. “ἵσως γι’αὐτὸ καὶ νὰ τὸ αἰσθάνωμαι τόσο βαρύ” σκέφτηκε καθὼς ἄναβε τὸν φακό του. Μιὰ ὑποκίτρινη κηλίδα μὲ διάμετρο ὄχι μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴν τῶν τροχῶν τῆς μοτοσυκλέττας του ἔπεσε πάνω στὴν ξεθωριασμένη ἀπὸ τὸν καιρὸ ἀφίσσα τῆς τσιμεντένιας μάντρας. Ἀκόμη κι ἔτσι τὰ πορτοκαλὶ γράμματα κάτω ἀπὸ τὸ γυναιεκῖο πρόσωπο μὲ τὴν παλιομοδίτικὴ ἀ λὰ μπὲλ ἐπὸκ κόμμωσι μποροῦσαν νὰ διαβαστοῦν σχετικὰ εὔκολα: “ΦΛΩΡΕΝΤΙΝΗ ΑΗΔΩΝ-ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΟΝΟ ΜΕΡΕΣ ΚΟΝΤΑ ΣΑΣ”. “Σκατά!” ἀναφώνησε μέσα στὴν ἐρημιὰ καθὼς ἡ κηλίδα ἔσβησε ἀπότομα μαζὶ μὲ τὰ γράμματα. “Τὴν πάτησα σὰν πρωτάρης”. Χτύπησε μὲ τὴν παλάμη του τὸ πίσω καπάκι τοῦ φακοῦ καὶ στὸ τέλος ἀποφάσισε ὅτι θὰ ἦταν πολὺ ἱκανοποιημένος ἂν αὐτὴ ἡ λεπτὴ δέσμη φωτὸς ποὺ μπόρεσε νὰ ἀποσπάσῃ ἀπὸ τὸ καταραμένο μαραφέτι του ἄντεχε γιὰ κανένα μισάωρο ἀκόμη. Ἔριξε μιὰ ματιὰ στοὺς φωσφορίζοντες δεῖκτες τοῦ ῥολογιοῦ του. “Σὲ πέντε λεπτά” μουρμούρισε μέσα ἀπὸ τὰ δόντια του. Ἅπλωσε τὸ χέρι του καὶ τὸ βούτξε μέσα στὴν θήκη κάτω ἀπὸ τὴν σηκωμένη σέλλα τῆς μοτοσυκλέττας του. Ὄταν τὸ ξανασήκωσε ἕνας μαῦρος χαρτοφύλακας κρεμόταν ἀπὸ τὰ δάχτυλά του. “Δέκα ἑκατομμύρια μπρίκια” μονολόγησε κι ἕνα πνιχτὸ γέλιο τρόμαξε τὴν κουκουβάγια ποὺ τόση ὥρα τὸν κοίταζε ἀπὸ τὸ ψηλὸ δέντρο μπροστά του. Μ’ἕνα φτερούγισμα τὸ ἁρπαχτικὸ τῆς νύχτας χάθηκε πίσω ἀπὸ τὸν μαντρότοιχο. Περίμενε λίγο ἀκόμη. Ξανακοίταξε σκεφτικὸς τοὺς δεῖκτες τοῦ ῥολογιοῦ του, σήκωσε τὸ πόδι του σ’ἕνα ἀμφίβολο βῆμα κι ὕστερα μετανοιωμένος ἄφησε τὴν βαλίτσα κάτω καὶ κατέβασε τὴν σέλλα στὴν θέσι της. “Καὶ τώρα οἱ δυό μας, Μπλέντ!” εἶπε ἁρπάζοντας τὴν βαλίτσα κι ἄρχισε νὰ βαδίζῃ μὲ γοργὰ βήματα πάνω στὸ λασπωμένο μονοπάτι. Μέσα στὴν ἀφέγγαρη νύχτα ὁ Ἄρσον ἔμοιαζε μὲ δαίμονα μεσαιωνικοῦ μύθου.

Καὶ δύο ποιηματάκια -τὸ δεύτερο παρῴδηση ἀγαπημένου τραγουδιοῦ:

Ἱπτάμενα βουβάλια καὶ ταράνδοι
τὰ λείψανα τοῦ Ἅγιου Γκράαλ κι ὁ Ντιντάχη
αὐτ’ εἶναι ὅλη κι ὅλη ἡ Νομανσλάνδη
χτισμένη σὲ βουνίσια ἀνεμοράχι.

Ὁ Ῥῆτζετ εἶναι γιὸς τοῦ Τσὶνγκ τοῦ πρώτου
κι ὁ Τάλατ Μπλέντ νικάει τὸν Κασπάρωφ,
ντυμένος μὲ Ῥὲντ Ἄι στολὴ πιλότου
προσεύχομαι στὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ.

Τὸ φάντασμα τοῦ Σέβαν σὲ ταινία
τοῦ Ῥόμπερντ Φὸρντ μοῦ κόβει τὴν ἀνάσα,
καλύτερα φτωχὸς στὴν Ἀπονία

νὰ κούρδιζα τοῦ Μποχεμιὰν τὰ μπάσα,
παρὰ νὰ ζῶ φοβούμενος τὴν κάννη
ἀπὸ καναπουτσὰρ ποὺ στῆσαν* Τσαλντεᾶνοι.

*σὲ μερικὰ χειρόγραφα παραδίδεται ἡ γραφὴ στῦσαν

Θὰ μὲ δικάσῃ ὀ Κρισέικς κι ἡ Ἀηδώνη
μὰ στὴν Λιμέρα, Ἅγιο Γκράαλ μου χρυσό,
ὁ Μούτινγκ κι οἱ ὑπόλοιποι βαρῶνοι
θὰ φτάνουν σὲ βουβάλι φτερωτό.

Στὸν οὐρανὸ ποὺ κάναμε ταβάνι
κοιτᾶμε τῆς Ῥὲντ Ἄι τὰ φτερά,
κουρσάροι, Φράγκοι, Φράγκοι, Τσαλντεᾶνοι
μᾶς πούλησαν γιὰ γρόσια καὶ φλουριά.

Στὴν Ἀπονία γράφει τώρα ὁ Ντιντάχη
μὰ κεὶ στὸ Μόδο σ’ἕνα μύλο ἐρημικὸ
τὰ γράμματά της διάβαζε μονάχη
ἡ δύστυχη Μουλὲν μ’ἕνα φακό.

EΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΝΟΜΑΝΣΛΑΝΔΗ Ἤ Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ.

2011-01-14T16:55:00.000-08:00

Δὲν ξέρω ἂν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κορνηλίου Καστοριάδη μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Κορνηλίου τοῦ Κορνηλιοδίκη ἡ ἄνοδος τῆς ἀσημαντότητος ἐξελίχθηκε σὲ ἄνοδο τῆς ἀνυπαρξίας, αὐτὸ ποὺ ὅμως μπορῶ μετὰ βεβαιότητας νὰ πῶ εἶναι ὅτι κάτι ποὺ ξεκίνησε ἀρχικὰ ὡς ἀστεῖο τείνει νὰ λάβῃ τὶς διαστάσεις ἑνὸς διάστροφου ἐθισμοῦ ποὺ ἤδη ἀπασχολεῖ τὸ τρίτο κατὰ σειρὰν ἱστολόγιο. Ὁ λόγος φυσικὰ γιὰ τὴν Νομανσλάνδη, τὴν χώρα ποὺ δημιούργησαν -μᾶλλον ἀκουσίως- οἱ διάφοροι κατὰ καιροὺς ἀνεύθυνοι μεταφραστές, ὑποτιτλιστές, ἐπιμελητὲς (ὑπαρκτοὶ ἢ ἀνύπαρκτοι) καὶ τὴν ἀνακάλυψι τῆς ὁποίας ὀφείλουμε στὸν κ. Ν. Σαραντᾶκο, διαχειριστῆ τοῦ γνωστοῦ ἱστολογίου Οἱ λέξεις ἔχουν τὴν δική τους ἱστορία. Φαίνεται ὅμως πὼς τελικὰ τὴν δική της ἱστορία ἀπέκτησε καὶ ἡ Νομανσλάνδη, ἀφ'οὗ στὸ ληξιαρχεῖο της ἤδη ἔχουν ἐγγραφῇ μερικὲς ἀπὸ τὶς πιὸ αἰνιγματικὲς λογοτεχνικὲς καὶ κινηματογραφικὲς περσόνες ποὺ ἀξιώνουν πιὰ τὴν δική τους αὐθυπαρξία στὸ πάνθεο τῶν ἡρώων τῆς ἐσχάτως ἀναπτυσσόμενης διαδικτυακῆς μυθοπλασίας. Γιὰ τὸ πῶς γεννήθηκαν αὐτοὶ οἱ ἥρωες μπορεῖτε νὰ πάρετε μιὰ ἰδέα ἐδῶ, ἐδῶ καὶ ἐδῶ. Ἐκεῖ θὰ βρῆτε καὶ διάφορους ἄλλους σύνδεσμους γιὰ βαθύτερη ἐντρύφησι στὰ τῆς νεοΐδρυτης χώρας. Μιὰ εὐσύνοπτη παρουσίασι γιὰ ἀρχάριους παρατίθεται ἐδῶ ἐν ᾧ ἰδιαιτέρως κατατοπιστικὰ γιὰ ἐπίδοξους Νομασλανδολόγους εἶναι μᾶλλον καὶ τὰ ὅσα ἐγράφησαν καὶ σχολιάστηκαν ἐδῶ.

Μετὰ τὴν Ῥοδία ἀναδημοσιεύω (ὴ προδημοσιεύω ἄραγε;) κι ἐγὼ μερικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὶς περιπέτειες τοῦ Τὲν Μπάξ, ὅπως περιγράφονται στὸ ὑπὸ δημοσίευσι (λέμε τώρα) μυθιστόρημα "Ἔγκλημα στὴν Νομανσλάνδη". Ἡ πρώτη δημοσίευσι ἔγινε στὸ ἱστολόγιο τοῦ κ. Σαραντάκου ἀπὸ τὴν ἀφεντομουτσουνάρα μου κι ἐδῶ ἁπλῶς μπορεῖτε νὰ διαβάσετε τὴν συγκεντρωτικὴ ἔκδοσι τῶν μέχρι τώρα δημοσιευμένων ἀποσπασμάτων.

-Θὰ δικαστῇς γιὰ μειοδοσία ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τοῦ Ντίν, γρύλλισε φανερὰ ἐξωργισμένος ὁ Τσαλντεᾶνος καὶ τὰ κρόσσια τῶν φανταχτερῶν ἐπωμίδων του πήγαιναν πέρα δῶθε καθὼς κουνοῦσε μὲ δύναμι τοὺς ὥμους του.
-Ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τοῦ Ντίν! τραύλισε ψιθυριστὰ κάποιος ὑπολοχαγὸς δίπλα μου κι ἔριξε μιὰ ματιὰ στὸν δύστυχο πρίγκηπα Ῥῆτζεντ.
-Μᾶλλον τὴν ἔχει ἄσχημα, πρόσθεσα σκύβοντας στὸ ἀφτί του. Ποιός εἶναι ὁ ἑπόμενος στὴν σειρὰ τῆς διαδοχῆς;

Ὁ ἐπιθεωρητὴς Τὲν Μπὰξ ξεφύλλιζε τὴν ἀτζέντα του ὅταν μιὰ καλοδεχούμενη αὔρα χάιδεψε τὸ πρόσωπό του. Κάποιος εἶχε ἀνοίξει τὴν βαριὰ ξύλινη πόρτα κι εἶχε κυριολεκτικὰ εἰσβάλει στὸ μικρὸ καφὲ φέρνοντας μαζί του κάτι ἀπὸ τὴν ἠλεκτρισμένη ἀτμόσφαιρα τῶν δρόμων τῆς πόλεως. “Γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ!” φώναξε μόλις κατάφερε νὰ δαμάσῃ τὸ λαχάνιασμά του, “γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἐπιθεωρητά! Τί εἶναι πάλι αὐτό;”. Μόνο τότε ὁ ἐπιθεωρητὴς Μπὰξ παρατήρησε πὼς ὁ παράξενος νεραὸς κράδαινε μιὰ τσαλακωμένη ἐφημερίδα μὲ τὸ δεξί του χέρι. Ἄρχισε νὰ σκέφτεται ὅτι αὐτὸς ὁ ἀσουλούπωτος φωνακλᾶς μὲ τὰ σγουρὰ μαλλιὰ μπορεῖ τελικὰ καὶ νὰ μὴν έρχόταν κατ’ εὐθεῖαν ἀπὸ την διαδήλωσι, ὅπως ἀρχικὰ εἶχε ὑποθέσει μὲ τὴν πρώτη ματιὰ ποὺ τοῦ ἔριξε. Ἀπὸ μακρυὰ ἀκούγονταν ἀκόμη συνθήματα, ὅμως τίποτε στὰ μάτια τοῦ νεαροῦ δὲν πρόδιδε πρόσφατη ἐπαφὴ μὲ δακρυγόνα. “Κι ὅμως” συλλογιζόταν ὁ Μπάξ, “εἶμαι σίγουρος ὅτι ἀπὸ τὸ πρωὶ ἔχουν πέσει πολλὰ ἀπὸ δαῦτα”. “Γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ!” οὔρλιαξε γιὰ τρίτη φορὰ ὁ νεοφερμένος κι ὁ σερβιτόρος ποὺ ὡς ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἔδειχνε νὰ μὴ νοιάζεται καθόλου βγῆκε ξαφνικὰ ἀπὸ τὸ μπὰρ καὶ μὲ μεγάλα ἀπειλητικὰ βήματα προχώρησε βουβὸς πρὸς τὴν μισάνοιχτη ἀκόμη πόρτα. “Ὁ πρίγκηπας Ῥῆτζεντ δικάζεται αὔριο ἀπὸ τὸ συμβούλιο τοῦ Ντίν!” πρόλαβε νὰ πῇ τελικὰ ὁ σγουρομάλλης κι ἔπειτα, σὰν γιὰ νὰ κορυφώσῃ τὴν δραματικότητα τῆς σκηνὴς σωριάστηκε φαρδὺς πλατὺς μ’ὅλους τοὺς ἑκατὸν ὀγδόντα πέντε περίπου πόντους του στὰ πλακάκια τοῦ πατώματος. “Ἄλλο πάλι καὶ τοῦτο!”μονολόγησε ἀμήχανα ὁ σερβιτόρος ἐν ᾦ ὁ πάντα ἀτάραχος Μπὰξ ἔσβηνε τὸ τσιγάρο του στὸ γυάλινο τασάκι τὴν στιγμὴ ἀκριβῶς ποὺ ἀπὸ τὸ ἤχεῖο πίσω του οἱ πρῶτες νότες τῆς Ἐνάτης τοῦ Μποχεμιὰν διαδέχονταν μιὰ ὄχι καὶ πολὺ εὐχάριστη στ’ ἀφτιά του ἄρια ἀπὸ τὴν “Βασίλισσα τῶν Spades” .

Ὅτι ὁ καθηγητὴς Ῥεβιστὶνκτ εἶχε σ’ὅλη τὴν Νομανσλάνδη τὴν φήμη τοῦ δικηγόρου τῶν ἀδικημένων ἦταν κοινὴ γνῶσι ἀκόμη καὶ σὲ ξένους ὅπως ἐγώ. Ἐκεῖνος ὁ κοντόχοντρος συνταγματολόγος μὲ τὸ γκρίζο μουστάκι, τὰ ὁλοστρόγγυλα καὶ βαλμένα σὲ χρυσὸ σκελετὸ ματογυάλια του, τὶς μαῦρες τιράντες καὶ τὸ ἐμπριμέ παπιγιὸν ποὺ μόλις καὶ μετὰ βίας συγκρατοῦσε μιὰ συνεχῶς ἔτοιμη νὰ ξεχειλίσῃ πλαδαρὴ μᾶζα λαιμοῦ ἦταν γιὰ περισσότερες ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος ὅλων τῶν ἐπὶ πτυχίῳ φοιτητῶν τῆς Νομικῆς. Ἂν καὶ εἶχαν περάσει περισσότεροι ἀπὸ ἕξι μῆνες ἀπὸ τὸ τελευταῖο του μάθημα μέσα στὸ μεγάλο ἀμφιθέατρο τῆς Σχολῆς, ἕνα μάθημα ποὺ ὅπως μὲ διαβεβαίωνε σὲ κάθε εὐκαιρία ὁ Μπὰξ εἶχε προσελκύσει ὡρισμένα ἀπὸ τὰ πιὸ μεγάλα ὀνόματα τοῦ παγκόσμιου ἀκαδημαϊκοῦ στερεώματος ὅπως τὸν περιώνυμο δόκτορα Τάλαντ Μπλὲντ ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ καμμιὰ τριακοσαριὰ τίτλους δημοσιεύσεων μετροῦσε στὸ ἐνεργητικό του καὶ περισσότερα ἀπὸ 4 παγκόσμια πρωταθλήματα σκακιοῦ, ἐν τούτοις δὲν εἶχε πάψει ἀκόμη νὰ διατηρῇ τὸ δικό του γραφεῖο στὸ Πανεπιστήμιο. Ὄχι ἀντικανονικὰ καὶ παράνομα βέβαια, ἦταν κάτι ποὺ ἐπιτρεπόταν σὲ ὅλους τοὺς ὁμότιμους, μόνο ποὺ ἐκεῖνοι εἶχαν παραιτηθῆ ἀπὸ τὸ τελευταῖο τους αὐτὸ δικαίωμα ἀναγνωρίζοντας τὰ τεράστια χωροταξικὰ προβλήματα τοῦ ὑπερτετρακοσιετοῦς ἱδρύματος. Οἱ κακὲς γλῶσσες πάντως δὲν εἶχαν σταματήσει ἀκόμη νὰ ὑπενθυμίζουν στοὺς πιὸ ἀνυποψίαστους ὅτι ἐν ᾧ ἡ συνταξιοδότησι τῶν ἄλλων καθηγητῶν συνωδευόταν ἀπὸ μιὰ ἐυγενικὴ ὑπόμνησι αὐτῶν ἀκριβῶς τῶν προβλημάτων σύμφωνα μὲ μιὰ ἐθιμικὰ πιὰ παγιωμένη πρακτικὴ τῆς κοσμητείας, γιὰ τὸν καθηγητὴ Ῥεβιστὶνκτ τηρήθηκε μιὰ διακριτικὴ σιωπή. “Σίγουρα οἱ σχέσεις τοῦ καθηγητῆ μὲ τὸν πρίγκηπα Ῥῆτζεντ μέτρησαν” εἶπε ὁ Μπὰξ καὶ μοῦ ‘κλεισε μὲ νόημα τὸ μάτι καθὼς ἀνεβαίναμε τὰ σκαλιά. Ὁ ὅροφος μὲ τὰ γραφεῖα τῶν καθηγητῶν ἔμοιαζε περισσότερο μ’ἕναν μακρὺ διάδρομο γεμᾶτο μὲ πόρτες σὲ καθεμιὰ ἀπὸ τὶς πλευρές του. “Καὶ πῶς θὰ βροῦμε τώρα τὸ γραφεῖο τοῦ Ῥεβιστίνκτ;” ῥώτησα λαχανιασμένος ὅταν μὲ τρόμο σχεδὸν διαπίστωσα ὅτι στὶς πόρτες δὲν ὑπῆρχε κανενὸς εἴδους ἀρίθμησι. “Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο εὔκολο” ἀποκρίθηκε ὁ Μπὰξ καὶ χαμογέλασε ἰσιώνοντας τὸ καπέλο του. “Στὸ ἐξωτερικὸ ὑπέρθυρο τοῦ γραφείου του θὰ δῇς ἕνα μεγάλο πορτραῖτο τοῦ Μπασὲν ντὲ Λάντρ”. Ἤθελα νὰ ῥωτήσω πῶς ἦταν δυνατὸν τὸ πορταῖτο νὰ βρίσκεται ἀκόμη στὴν θέσι του, μὰ γρήγορα θυμήθηκα πὼς δὲν βρισκόμουν πιὰ στὴν Ἑλλάδα κι ἔτσι ἀρκέστηκα μόνο νὰ ἐκφράσω τὴν δεύτερη ἀπορία μου: “Γιατί εἰδικὰ τοῦ Κόμητος ντὲ Λὰντρ;”. Ἀλλὰ ἀντὶ γι’ἀπάντησι ὁ Μπὰξ ἄφησε ἕναν σιγανὸ ἀναστεναγμὸ νὰ δραπετεύσῃ ἀπὸ τὰ ξεραμένα του χείλη καὶ μοῦ ‘κανε νόημα νὰ τὸν ἀκολουθήσω στὸ βάθος τοῦ διαδρόμου.

“Ἀλήθεια, Τέν”, εἶπα στὸν Μπὰξ μετὰ ἀπὸ τὸ δεύτερο ποτήρι ουΐσκι, “ποτὲ δὲν μοῦ μίλησες γιὰ τὸ ὄνομά σου”. Ὕστερα ἀπὸ τὴν δολοφονία τοῦ Γιάζντι εἴχαμε κι οἱ δυὸ ἀνάγκη νὰ ξεφεύγουμε ποῦ καὶ ποῦ ἀπὸ τὴν ἀσφυκτικὴ πίεσι τῶν γεγονότων ἀποφεύγοντας συστηματικὰ νὰ μιλήσουμε γι’αὐτὰ καὶ μεταθέτοντας μὲ μιὰ σιωπηρὴ συμφωνία τὸ ἐνδιαφέρον μας σὲ μερικὰ πιὸ ἀνώδυνα -καὶ λίγο πιὸ προσωπικά- ζητήματα. Ἡ εἰκόνα τοῦ Πολωνοῦ ὁδηγοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπὶ χρόνια μὲ συνώδευε στὶς πιὸ δύσκολες ἀπὸ τὶς δημοσιογραφικές μου ἀποστολές, νεκροῦ μέσα στὸ τεθωρακισμένο αὐτοκίνητο ποὺ μοῦ εἶχε παραχωρηθῇ ἀπὸ τὰ γραφεῖα τῆς ἐφημερίδος καὶ μὲ μιὰ σφαῖρα φυτεμένη στὸν δεξιό του κρόταφο δἐν ἔλεγε νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ μυαλό μου. “Ὁ πατέρας μου” τραύλισε ὁ Μπὰξ καὶ μιὰ ὑπογάλαζη τολύπη καπνοῦ ποὺ βγῆκε ἀπὸ τὸ στόμα του ἔμεινε νὰ ἑνώνῃ τὴν μεταξύ μας ἀπόστασι σὰν τροχιοδεικτικὸ τῶν μισοσβημένων του λέξεων, “ὁ πατέρας μου εἶχε τὴν ἴδια σκοτεινιὰ στὸ βλέμμα του”. Δὲν χρειάστηκε νὰ μοῦ πῇ περισσότερα. Κατάλαβα ἀμέσως ὅτι μιλοῦσε γιὰ τὴν σλάβικη μελαγχολία τῶν ματιῶν τοῦ Γιάζντι, αὐτὴ ποὺ ἔμελλε νὰ σκεπάσῃ τελικὰ τὸ πρόσωπό του σὰν νεκρικὴ μάσκα. “Τέν” προσπάθησα νὰ τοῦ πῶ, ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲ διέκοψε ἀπότομα μ’ἕνα του νεῦμα. Ξανάβαλε ποτὸ ἀφήνοντας τὴν ἀπόστασι ἀνάμεσα στὸν πάτο τοῦ ποτηριοῦ του καὶ στὴν ὑγρὴ ἐπιφάνεια τοῦ περιεχομένου του νὰ μεγαλώσῃ ἐπικίνδυνα. “Ὁ πατέρας μου ἀγαποῦσε πολὺ τὸ θέατρο, Τσέτσνια” εἶπε τελικὰ καὶ τὴν ἑπόμενη στιγμὴ ἡ στάθμη τοῦ ποτηριοῦ του ἔπεσε στὸ μισό. “Λάτρευε νὰ βλέπῃ ξανὰ καὶ ξανὰ ἐπὶ χρόνια τὴν ἴδια παράστασι, κάθε χρόνο μὲ ἄλλους ἠθοποιούς καὶ κάθε φορὰ εὕρισκε κάτι καινούργιο νὰ πῇ”. Σταμάτησε λίγο προσπαθῶντας μάταια νὰ κρύψῃ τὴν συγκίνησί του. Ἴσως νἄθελε ν’ἀποφύγῃ κάποιο σπάσιμο τῆς φωνῆς. ” Θυμᾶμαι πόσο πολὺ ἐνθουσιαζόταν καὶ πῶς μιλοῦσε συνέχεια γι’αὐτό”. “Γιὰ ποιό ἔργο μιλᾷς Τέν;” ῥώτησα χωρὶς νὰ σταματήσω στιγμὴ νὰ κοιτάζω τὴν Μουλὲν ποὺ χαμογελοῦσε μὲ ἐνοχλητικὴ εἰλικρίνεια σὲ κάποιον μελαμψὸ νεαρὸ ἀπὸ τὴν παρέα τοῦ τραπεζιοῦ της. “Γιὰ τὸν Γυάλινο Κόσμο μιλάω Τσέσνια” ἀπάντησε ὁ Μπὰξ καθὼς ἕνας ἄλλος νεαρός ἀπὸ τὸ παραδίπλα τραπέζι -ξανθὸς αὐτός- εἰσέπραττε τὸ ψυχρὸ βλέμμα τῆς ἐντυπωσιακὰ χτενισμένης συνοδοῦ του ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ τὶς δικές του κλεφτὲς ματιὲς στὴν Μουλέν. “Τὸ πραγματικό μου ὄνομα εἶναι Τενεσί, Τσέσνια” συνέχιζε ὁ Μπάξ, “ἀπὸ τὸν Τενεσὶ Οὐίλλιαμς”. Ὑπὸ κανονικὲς συνθῆκες ἡ πληροφορία αὐτὴ θὰ εἶχε προκαλέσει ἕνα κῦμα εἰρωνικοῦ γέλωτος ἀπὸ μεριᾶς μου, ὅμως τώρα ὁ μελαμψὸς νέος ἔπιανε τὸ χέρι τῆς Μουλέν κι αὐτὸ ἦταν κάτι ποὺ ἤμουν ἀποφασισμένος νὰ μὴν ἐγκρίνω.

Σουφφῆνος

2010-10-16T14:55:00.000-07:00

Παρουσιάζω τὴν δεύτερη μου μετάφρασι, αὐτὴ τοῦ ποιήματος 22 τοῦ Κατούλλου. Γιὰ τὸ μέτρο ἰσχύουν τὰ ὅσα εἰπώθηκαν καὶ γιὰ τὸ προηγούμενο ποίημα, ὅμως ἐδῶ ἐλάττωσα κατὰ 1 στίχο τὴν ἔκτασι τοῦ ποιήματος συμπτύσσοντας κάπου τὸ νόημα δύο στίχων σ'ἕνα μόνο. Τὸ πρωτότυπο μὲ ἀγγλικὴ μετάφρασι μπορεῖτε νὰ τὸ βρῆτε ἐδῶ: http://www.vroma.org/~hwalker/VRomaCatullus/022.html

Ἰσχύουν τὰ ὅσα ἤδη εἶπα περὶ κριτικῆς. Θὰ διαπιστώσετε ἔτσι κι ἀλλιῶς πὼς καὶ τὸ ποίημα εἶναι κριτική, σκληρὴ μάλιστα!

Αὐτὸς ποὺ γνώρισες καλά, ὦ Βάρε, ὁ Σουφφῆνος

μοιάζει ἀστεῖος καὶ κομψὸς κι εἶναι στοὺς τρόπους φίνος,

στίχους ἀμόλησε πολλούς, τὸν ἀριθμό τους χάνω

δέκα χιλιάδες ἔφτασε καὶ κάτι παραπάνω

κι ὄχι σὲ παλιοτέφτερα παλίμψηστα ὅπως ἄλλοι

μὰ σ'ὁλοκαίνουργιο χαρτὶ βιβλίων μὲ σκυτάλη

μέσα σὲ θήκη μὲ λουριὰ στὸ κόκκινο τὸ χρῶμα

σὲ φύλλα ποὺ λειάνθηκαν μὲ κίσσηρι κι ἀκόμα

μὲ χαραγμένες τὶς γραμμές. Ἂν ὅμως τοὺς διαβάσῃς

γιδαρμεχτὴς θὰ σοῦ φανῇ, σκαφτιᾶς καὶ θὰ τὰ χάσῃς.

Τέτοια μεγάλη ἀλλαγὴ κι ἀπόστασι τὸν τρώει

κι ἂν μοῦ ζητᾷς τὴν γνώμη μου γι'αὐτὸν τὸν δῆθεν γόη

ἢ ὅ,τι ὁμορφότερο φαντάζει στὸ σινάφι

ἐτοῦτος εἶναι πιὸ τραχὺς κι ἀπὸ ξερὸ χωράφι

κι ἂς χαίρεται ὅταν στιχουργῇ καὶ ἂς πετᾷ στὰ νέφη,

τόσο μεγάλο θαυμασμὸ στὸν ἑαυτό του τρέφει!

Δὲν εἶναι διόλου ν'ἀπορῇς, αὐτὸ δὲν μᾶς ἀφήνει:

κοινὸ τὸ λάθος κι ὅλοι μας γινόμαστε Σουφφῆνοι,

ἡ πλάνη σου τὸν διπλανὸ τὸν ξεγελᾷ ἐξίσου,

τὸν ἴδιο σάκκο κουβαλᾷς στὴν πλάτη σου, θυμήσου!

Miser Catulle

2010-10-10T08:05:00.000-07:00

Μετὰ ἀπὸ πολύμηνο δικαιοστάσιο τὸ Κορνηλιοδικεῖο ἐπανασυγκροτεῖται, ἄγνωστο καὶ πάλι γιὰ πόσο, αὐτὴν τὴν φορὰ ὄχι γιὰ νὰ στείλῃ κανένα θολοκουλτουριάρη στὰ σκοτεινὰ καὶ ὑγρὰ κελλιὰ τῆς Βαστίλλης, ἀλλὰ γιὰ νὰ παρουσιάσῃ τὴν πρώτη δειλή, ἐρασιτεχνικὴ καὶ ἴσως εὔτρωτη στὴν κριτικὴ μεταφραστικὴ ἀπόπειρα τοῦ προέδρου του. Πρόκειται γιὰ δύο ποίηματα τοῦ Κατούλλου. Σήμερα παρουσιάζω τὸ ποίημα ὑπ' ἀρίθμ 8. Τὸ λατινικὸ πρωτότυπο θὰ τὸ βρῆτε μαζὶ μὲ ἀγγλικὴ μετάφρασι ἐδῶ: http://www.vroma.org/~hwalker/VRomaCatullus/008.html.

Ἡ μετάφρασί μου διατήρεῖ τὸν ἀριθμὸ τῶν στίχων τοῦ πρωτοτύπου ποὺ εἶναι μονός (19). Ὡστόσο λόγῳ τῆς σχετικῆς πολυσυλλαβίας τῆς νεοελληνικῆς χρησιμοποιῶ τὸν ἰαμβικὸ δεκαπεντασύλλαβο (τὸ πρωτότυπο εἶναι γραμμένο σὲ χωλίαμβο μὲ σταθερὸ ἀριθμὸ 12 συλλαβῶν ἀνὰ στίχο). Ἐπειδὴ ἐπέλεξα τὴν ζευγαρωτὴ ὁμοιοκαταληξία ἀναγκάστηκα νὰ καταφύγω στὴν τριπλῆ ῥίμα γιὰ τοὺς τελευταίους στίχους τοῦ ποιήματος μὴ θέλοντας νὰ προδώσω τὸν ἀριθμὸ τῶν στίχων τοῦ πρωτοτύπου.

Ἡ κριτική, ὅσο σκληρότερη τόσο επιθυμητότερη.

Δυστυχισμένε Κάτουλλε, τὶς σαχλαμάρες πάψε

κι ὅ,τι θαρρεῖς πὼς χάθηκε μὲ τὰ θαμμένα θάψε,

κάποτε φέξανε λαμπρὰ γιὰ σένα μεσημέρια

στὰ μέρη ποὺ σὲ τράβαγαν τῆς κοπελιᾶς τὰ χέρια,

ἐκείνης ποὺ ἀγαπήθηκε ὅσο καμμιὰ ἀπὸ σένα

καὶ τότε ἐκεῖ γινόντουσαν πολλὰ χαριτωμένα,

κι ἐσὺ τὰ γύρευες κι αὐτὴ δὲν εἶχε ἀντιρρήσεις,

στ'ἀλήθεια μέρες φωτεινὲς εύτύχησες νὰ ζήσῃς!

Τώρα δὲν θέλει ἐκείνη πιά, μὰ σὺ πῶς νὰ μὴ θέλῃς;

Μὴ ζήσῃς ὅμως μίζερα στὴν ἄγρα μιᾶς νεφέλης,

γίνε σκληρός, ἀσάλευτος ὁ νοῦς σου νὰ ὑπομένῃ

γειά σου χαρά σου κοπελιά, ὁ Κάτουλλος σκληραίνει,

οὔτε ξανὰ θὰ σὲ ζητᾷ στὸ μέλλον μὲ τὸ ζόρι,

σὺ θὰ πονᾷς ποὺ ἀζήτητη θὰ μένῃς ἀπὸ ἀγόρι.

κακούργα, ἀλιά σου, ποιά ζωὴ σοῦ μένει τώρα νέα;

Ποιός θὲς σιμά σου νά 'ρχεται, ποὸς θὰ σὲ βλέπῃ ὡραία;

Ποιὸν θ'ἀγαπήσῃς καὶ ποιανοῦ θὰ ποῦν ὅτ' εἶσαι φίλη;

Ποιόν θὰ φιλᾷς καὶ ποιοῦ θὰ τρῶς μὲ δαγκωνιὲς τὰ χείλη;

Κάτουλλε, ἐσὺ στὸ ὕψος σου, ἀκλόνητος σὰν στήλη!

ΛΕΞΙΚΟn ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΟΡΘΟΤΗΤΟΣ Α

2010-02-02T16:38:00.000-08:00

ἔγχρωμος = μαῦρος

Ἐξ εὐωνύμων κεῖται ἡ πολιτικῶς ὀρθὴ λέξις, ἡ δὲ ἀπηγορευμένη ἐκ δεξιῶν. Βάσει τῆς ἄνωθεν ἐξισώσεως καλεῖται ὁ πολιτικῶς ὀρθὸς δόκιμος χειριστὴς τοῦ τε γραπτοῦ καὶ προφορικοῦ λόγου ὅπως συμμορφωθῇ πρὸς τὸν νέον αὐτὸν κανόνα ἐπιβάλλοντα ἀποκλειστικῶς τὴν χρῆσιν τοῦ ὅρου «ἔγχρωμος» ἀντὶ τοῦ εἰωθότος «μαῦρος» ἢ τοῦ ἐπὶ τὸ ἀρχαϊκώτερον «μέλας» ἀνηκόντων πλέον ἀμφοτέρων σὺν πᾶσι τοῖς ἐξ αὐτῶν συντεθειμέναις λέξεσιν εὶς τὸν κατάλογον τῶν ἀδοκίμων καὶ μὴ ἀποδεκτῶν ὅρων.

Ὅθεν αἱ χῆραι οὐκέτι μελανοφοροῦσαι ἀλλ᾽ ἐγχρωμοφοροῦσαι τουτέστιν πεποικιλμένοις ἐνδύμασι πενθοῦν τὸν ἀποβιώσαντα σύζυγον, τὸ δὲ ἔκπαλαι δημοφιλὲς σύνθημα «μαῦρον εἰς τὸν Μαυρογυαλοῦρον» ἀπευθυνόμενον πρὸς τοὺς ἑκάστοτε καὶ ἑκασταχοῦ πολιτικοὺς ἀγύρτας ὑπὸ τῶν ἐν ἀγανακτήσει τελούντων ψηφοφόρων δἐον ὅπως συμμορφούμενον ἐφ᾽ ἑξῆς πρὸς τὰς συγχρόνους ἐπιταγὰς τῆς πολιτικῆς ὀρθότητος ἀλλαγῇ εὶς «ἔγχρωμον εἰς τὸν Ἐγχρωμογυαλοῦρον» προτρέπον οὕτω τοὺς διαμαρτυρομένους πολίτας χαρτοπόλεμον ἀντὶ φασκέλων ὅπως ῥίπτωσι εἰς τοὺς πολιτικάντας. Προσέτι ἡ εἰθισμένη παρὰ τοῖς πωληταῖς ξηρῶν καρπῶν διάκρισις τῶν κολοκυνθοσπόρων ἀπὸ τῶν ἡλιοσπόρων διὰ τῆς ἀποκλήσεως τῶν μὲν ὡς λευκῶν, τῶν δὲ ὡς «μαύρων» κρίνεται ἀπὸ τοῦδε καταργητέα ὑπὲρ νεωτέρας διακρινούσης πλέον τοὺς λευκοὺς σπόρους ἀπὸ τῶν ἐγχρώμων. Ὡσαύτως καὶ ἡ διάκρισις τῶν ἀσπρομαύρων κινηματογραφικῶν ταινιῶν ἀπὸ τῶν ἐγχρώμων ἐγκαταλείπεται ὡς παρῳχημένη ἵνα λάβῃ τὴν θέσιν αὐτῆς συγχρονωτέρα τοιαύτη διαχωρίζουσα τὰς ἐγχρώμους ταινίας ἀπὸ τῶν λευκεγχρώμων.

Συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν ἠκολουθήσαμεν λογικὴν ἀτραπὸν ὁ τοῦ Ῥαγκαβῆ πασίγνωστος στίχος «μαύρη εἶν᾽ ἡ νύχτα στὰ βουνὰ» τρέπεται εὶς τὸν «ἔγχρωμος εἶναι ἡ νὺξ εἰς τὰ ὄρη» ὡς ἂν περὶ πολικῆς ἐγίνετο λόγος νυκτὸς ὑπὸ τοῦ βορείου σέλαος καταυγαζομένης ὅθεν καὶ ὁ τελευταίος τοὺ ποιήματος στίχος συντρέπεται ἀπὸ τοῦ «ἐλεύθερος ὁ Ἕλλην ζῇ κι ἐλεύθερος πεθαίνει» εἰς τὸν «ἐλεύθερος ὁ Λάπων ζῇ κι ἐλεύθερος πεθαίνει». Ἄλλη τις περίπτωσις θέλουσα τὸν πρῶτον τοῦ ποιηματίου στίχον περιγράφοντα τὸ φάσμα της ἴριδος ἐν μέσῃ τῇ νυκτὶ φαινόμενον ἀπορρίπτεται ὡς οὔπω ὑπὸ τῆς κοινῆς περὶ τὰ μετεωρολογικὰ ἐμπειρίας ἐπιβεβειωθεῖσα. Συνελόντι εἰπεῖν αἱ ἐπὶ τοῦ νέου κανόνος ἐρειδόμεναι ἀλλαγαὶ μόνον εὶς τοὺς δαλτωνικοὺς δύνανται νὰ μείνωσι ἀπαρατήρητοι, εἰς δὲ τοὺς ὁρῶντας ἀκέραιον τὸ ῥιπίδιον τῆς ἐν τῷ φυσικῷ περιβάλλοντι χρωματικῆς κλίμακος σύγχυσιν μᾶλλον ἢ διευκόλυνσιν ἤθελον προκαλέσει.
(ἀκολουθεῖ)

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΖΕΦΡΥ

2009-12-10T16:02:00.000-08:00

Θὰ συγκαλέσῃ Σύνοδο ὁ Πατριάρχης Τζέφρυ
πασῶν τῶν ἀρχιεπισκοπῶν τῶν ἐν κοινοβουλίῳ
καὶ τρώγοντας νηστίσιμο χαλβᾶ καὶ ψαρονέφρι
θὰ συζητοῦνε τὸ γιατὶ εἶν' ἄδειο τὸ ταμεῖο.

Αὐτὴ λοιπὸν ἡ Σύνοδος δὲν θἆναι ἡ Πενθέχτη
μὰ θἆναι ὁπωσδήποτε -νομίζω- ἡ Δευτέρα
ἡ πρώτη εἶχε αἴτιο -ἂν προτιμᾶτε φταίχτη-
τῆς ἡττημένης Ντόρας μας τὸν ἔνδοξο πατέρα.

Ὦ πόσο σεβαστήκατε τὴν Σύνοδο ἐκείνη
τῶν μετασχόντων σὲ αὐτήν, ἐπίγονοι μεγάλοι!
Ἴσως γι' αὐτὸ καὶ δεύτερη θελήσατε νὰ γίνῃ
γιὰ νἄχετε τὸ κούτελο ψηλὰ καὶ τὸ κεφάλι!

FONDUE ΜΕ ΜΙΝΑΡΕ.

2009-12-02T12:40:00.000-08:00

Νικήθηκε ὁ φασισμὸς ἀπ' τὴν δημοκρατία,
φῶς ἀληθὲς ἀνέτειλε ἀπὸ τὴν Ἑλβετία,
φωνὴ βοῶντος κραύγασε ἀπ' τὴν σχισμὴ τῆς κάλπης
καὶ τάραξε συθέμελα τὶς χιονισμένες Ἄλπεις,
τὸ τόξο πάλι τάνυσε ὁ Γουλιέλμος Τέλλος
κι εἶπε μὲ τόλμη περισσή: οἱ μιναρέδες τέλος!
Σκούζει, θρηνεῖ καὶ ἀλυχτᾷ ἡ χούντα τῆς Εὐρώπης
καὶ ἀπειλεῖ τοὺς Ἑλβετοὺς πὼς θὰ γενῇ τῆς Πόπης,
ἡ Εὐρώπη ποὺ κατέβασε σταυροὺς καὶ κάθε εἰκόνα
στὴν κεφαλή της μιναρὲ φοράει γιὰ κορώνα.
Μή σκιάζεστε περήφανα Ἑλβετικὰ λιοντάρια
οἱ γείτονές σας κρουασὰν ζυμώνουν, θυμητάρια
τῆς ἀπειλῆς ποὺ ἔφτασε πιὸ ἔξω ἀπ' τὴν Βιέννη
καὶ τώρα Ἀννίβας δεύτερος τὶς Ἄλπεις διαβαίνει,
μή φοβηθῆτε! πρὸ πολλοῦ ἡ ἤπειρος ἑάλω
κι ὕψωσε πύργο τῆς Βαβὲλ καὶ μιναρὲ μεγάλο.
Μαζί σας εἶναι οἱ λαοὶ τῆς γηραιᾶς ἠπείρου,
κι ὰς τοὺς πουλοῦν οἱ ἡγέτες τους στὸν πειρασμὸ τοῦ τζίρου.

Ο ΠΡΥΤΑΝΙΣ ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ (ΜΕ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ)

2009-11-30T15:59:00.000-08:00

Δημοσιογράφος: οἱ αἰτιάσεις τῆς εἰσαγγελίας ἑστιάζονται στὸ ὅτι ἡ συγκεκριμένη σελίδα δὲν ἐξυπηρετεῖ "ἐκπαιδευτικοὺς καὶ ἐρευνητικοὺς σκοπούς"...
Πρύτανις: Ἡ ἐκπαίδευσι καὶ ἡ ἔρευνα ἐρείδονται στὴν ἐλευθερία τῆς σκέψης, στὴν ἀπρόσκοπτη δημιουργία καὶ διάχυσι ἰδεῶν, ἔστω καὶ ἀκραίων, ἔστω καὶ ἀπορριπτέων.

Δήλωσε χθὲς ὁ πρύτανις καὶ πάλι εἰς στὰ "Νέα"
πὼς προστατεύει κι εὐνοεῖ ἐν πλήρει συνειδήσει
κάθε σελίδα ὑπαρκτή, ἀκόμη καὶ ἀκραία
κι ὅτι τὸ Ιndymedia δὲν πρόκειται νὰ κλείσῃ.

Εὐχόμαστε στὸν πρύτανι καλὴ ἐπιτυχία
στὸ ἀντάρτικο ποὺ κήρυξε ἐνάντια στὸ νόμο
κι ἐρώτησι τοῦ κάνουμε ὰν θέλῃ ἐπικουρία
κι ἐμᾶς σιμά του στὸ βουνό, τὴν πόλι καὶ τὸν δρόμο.

Μαζἰ θὰ καταργήσουμε τὸν νόμο τοῦ ἀσύλου
κι αὐτὸ τὸ τόσο ἄθλιο τὸ ἄρθρο δεκαέξι,
τὸν γάμο θὰ ἐγκρίνουμε τοῦ δήμαρχου τῆς Τήλου
κι οἱ τόνοι θὰ ἐπιστρέψουνε ξανὰ σὲ κάθε λέξι.

Κι ἀφ' οὗ ἀνάγκη σ' ἔχουνε διωκόμενες σελίδες
ἰδοῦ λαμπρὸ κατάλογο σοῦ δίνω νὰ προβάλλῃς
καὶ σ' ἄλλες τὴν ἑπόμενη φορὰ ἐφημερίδες
ὡς δεῖγμα ἐλευθερόφρονος πολιτικῆς μεγάλης.

Στὸ σέρβερ τάχιστα νὰ μποῦν σελίδες παιδοφίλων,
σελίδες τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, σελίδες ποὔχουν τζόγο
σελίδες ποὺ ἀπαγόρευσαν οἱ νόμοι τῶν γραικύλων
καὶ ποὺ στερῆσαν ἀπ' αὐτὲς καὶ ὕπαρξι καὶ λόγο.

Καὶ τότε, μέγα πρύτανι, ἀγωνιστά, συντρόφι,
θὰ σὲ κηρύξουν ἥρωα καὶ μάρτυρα κι ἀκόμη
ξόμπλι θὰ φτιάχνουν, φυλαχτό, ματζοῦνι, γιατροσόφι
ἀπ' τὴν σεπτή σου πολιὰ καὶ χτενισμένη κόμη.

Ο ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΟΥ ΖΟΡΟ

2009-11-29T16:02:00.000-08:00

Οἱ ψηφοφόροι μίλησαν καὶ μέχρι τὸ βραδάκι
δεύτερη ῥίχνει ὁ Σαμαρᾶς φορὰ τὸν Μητσοτάκη,
ξανὰ μανὰ θὰ ζήσουμε τὸ ἐνενήντα τρία
καὶ μόνος θἄχῃ ὁ Περισσὸς γιὰ πρόεδρο κυρία,
ψηλός, λιγνός, μελαχροινός, μὲ τὸ κομψὸ γυαλάκι
καὶ δὲν τὸν πιάνουν τὰ βουντοὺ τοῦ δράκου Μητσοτάκη,
σκόρδα φοροῦσε καὶ σταυροὺς καὶ τ'Ἄνθιμου τὸ χέρι
φιλοῦσε κάθε Κυριακὴ μὲ τὸν Καρατζαφέρη,
στὸ μαῦρο χρονοντούλαπο θ' ἀμπαρωθῇ ἡ Ντόρα
κι ἀγκαλιαστὰ μὲ τὸν Ζορὸ θὰ βάλῃ μάσκα τώρα.
Ἰδοῦ λοιπόν, ἀκούσατε ὁ ἴδιος τί μᾶς λέει
καθὼς ἡ Ντόρα στὴν γωνιὰ μὲ τὸν μπαμπά της κλαίει:

ΣΑΜΑΡΑΣ

Σὲ νίκησα ὅπως καὶ παλιὰ
σὲ ενα γύρο σβέλτα,
ἂν ἔχῃς πρόεδρο μπαμπά,
καυχῶμ' ὅτι ἔχω προγιαγιὰ
τὴν Πηνελόπη Δέλτα.
Ἡ Κρήτη τώρα ἂς σιωπᾷ
κι ἂς πιάσῃ ἡ Μεσσηνία
νὰ σύρῃ ἀμέσως μὲ χαρὰ
χορὸ ἀπ'τῆς Μάνης τὰ ῥιζὰ
ὡς τὴν Κυπαρισσία.

ΝΤΟΡΑ

Μὰ κι ἂν ἡττήθηκα βαριὰ θυμήσου ἀλητᾶκο
πὼς ἔχει ἡ ἀχλάδα καὶ οὐρὰ ποὺ τὴν καλοῦν Κυριάκο,
κι ἂν τώρα εἶσαι πρόεδρος, σὲ μιὰ δεκαετία
δριμύτερη θὰ ἐπιτεθῇ καὶ πάλι ἡ δυναστεία!

ΨΩΜΙΑΔΗΣ

Πίσω σταθῆτε ἄπιστοι, δὲν εἴσαστε μονάχοι!
Φορῶ τὴν μάσκα τοῦ Ζορὸ καὶ ῥίχνομαι στὴν μάχη,
καβάλα πάνω στ' ἄλογο πάνω στὸν Βουκεφάλα
σφίγγω γιὰ δύο τὴν θηλειὰ στὴν ξύλινη κρεμάλα
κι ἂν θυσιάσῃς Σαμαρᾶ τὸ ὄνομα στὰ Σκόπια
σὰν τὸν Ἰούδα θὰ καῇς μὲ τ' ἀχυρένια τόπια!

Ο ΠΡΥΤΑΝΙΣ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΕ, ΤΑ ΔΙΝΕΙ ΟΛΑ ΤΖΑΜΠΑ

2009-11-26T05:20:00.000-08:00

Μιὰ μέρα ποὺ κατέβηκα στὴν ἔνδοξη Ἀθήνα
θυμήθηκα πὼς μοῦ ‘λεγαν κάποιοι παλιοί μου φίλοι
τ’ ἀπίστευτα τοῦ πρύτανι κι ἀλλόκοτα ἐκεῖνα
χουβαρδαλίκια πού ‘κανε μὲ κρατικὸ κονδύλι.
Καὶ ἔτσι τὸ ἀποφάσισα νὰ πάω νὰ τοῦ μιλήσω
καὶ μιὰ ἐξυπηρέτησι μικρὴ νὰ τοῦ ζητήσω.

Μὴ μὲ περνᾶτε γιὰ φτωχὸ καὶ βρόμικο ἐπαίτη
ποὺ πῆρα τόσο ἀψήφιστα ἀπόφασι καὶ πῆγα
σὰν κλασσικὸς νεοέλληνας ἕνα μικρὸ ῥουσφέτι
δὲν δικαιοῦμαι τάχατες γιὰ χρήματα ὀλίγα;
Σὰν ἔφτασα στοῦ πρύτανι βαριὰ τὴν θύρα κρούω
καὶ μιὰ φωνὴ ποὺ μὲ καλεῖ νὰ μπῶ ἐντὸς ἀκόυω.

Μπαίνω καὶ κλείνω πίσω μου μ’ εὐγένεια τὴν θύρα
καὶ βλέπω τοῦ Μετσόβειου τὸν πρύτανι σκυμμένο
μὲ θλῖψι στὸ γραφεῖο του νὰ πίνῃ κρύα μπύρα
μπροστά του ἔχοντας χαρτὶ στὰ δύο διπλωμένο.
Τὸ ἔκλεινε καὶ τ’ ἄνοιγε, τὸ διάβαζε καὶ πάλι
στενάχωρα μὲ νόημα κουνῶντας τὸ κεφάλι.

«Συγγνώμη κύριε πρύτανι» τοῦ λέγω καὶ σωπαίνω·
ἐκεῖνος πάλι νόημα μοῦ κάνει νὰ καθίσω
καὶ σβήνει τὸ τσιγάρο του ποὺ ἀπ’ ὥρα ἀναμμένο
σ’ ἕνα τασάκι κάπνιζε ἀπ’ τὸ ποτῆρι πίσω.
«Ἐμπρός», μοῦ λέγει, «τί μὲ θές;, γιά πές μου μάνι μάνι
εἶμαι λιγάκι βιαστικὸς κι ὁ χρόνος μου δὲν φτάνει.

Μὲ κάλεσε ὁ εἰσαγγελεὺς γιὰ κάποιες καταθέσεις
γιατὶ στὸ Indymedia παρέχω προστασία
κι ἀπ’ τοῦ ΟΤΕ τὴν σύμβασι γιὰ δωρεὰν συνδέσεις
ἐκχώρησα μερίδιο ἀπ’ τὴν ὑπηρεσία».
«Ἄ! ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἤθελα» τοῦ εἶπα «νὰ μιλήσω,
ἕνα λεπτάκι μοναχὰ θὰ σᾶς ἀπασχολήσω.

Ἐγώ, ὅπως ἴσως ξέρετε ἢ ἴσως ἀγνοεῖτε
εἶμαι μεγάλος ποιητὴς καὶ ἔχω κι ἱστολόγιο
μὰ μὲ τὴν κρίσι ποὔχουμε δὲν πρόκειται νὰ βρῆτε
κανένα γιὰ τοὺς ποιητὲς δημόσιο μισθολόγιο.
Οἱ στίχοι δὲν πληρώνονται στὶς μέρες μας, τὸ ξέρω
μὰ δίχως τὰ στιχάκια μου στὸ δίκτυο ὑποφέρω.

Κι ἔπειτα μοῦ ‘πανε γιὰ σᾶς πὼς εἶσθε καὶ προστάτης
τῆς ἀπροσκόπτου, ἀκώλυτης ἐλευθερίας λόγου
κι ἀκόμη κι ἂν ἡ Θέμιδα διατάξῃ τὰ δικά της
δὲν θὰ φιμώσετε ποτὲ σελίδα ἱστολόγου.
Καὶ θἆταν ἰδιαίτερα γιὰ σᾶς μεγάλο κρῖμα
νὰ εἶσθε τόσο φειδωλὸς μὲ τὸ δημόσιο χρῆμα.

Γιατί λοιπὸν κὺρ πρύτανι τὴν forthnet νὰ πληρώνω
καὶ νἄχω τύψεις κι ἐνοχὲς στὸν ὕπνο μου τὸ βράδυ
πὼς μὲ τὰ λίγα μου λεφτὰ βοηθῶ καὶ γιγαντώνω
τοὺς καπιτάλες ποὺ ὅλοι τρῶν τὸ αἷμα μας σὰν λάδι;
Ἄσε κι ἐμένα δωρεὰν ἐντὸς τοῦ διαδικτύου
νἄχῃς τὴν εὔνοια κι ἀνοχὴ τοῦ Κορνηλιοδικείου».

Ο ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ

2009-11-24T08:04:00.000-08:00

Ποιός εἶπε ὅτι τελείωσε ἡ εἰκονομαχία
καὶ βρῆκε ὁ τόπος ἔκτοτε γαλήνη κι ἡσυχία;
Ποιός εἶπε ὅτι κρεμάστηκαν καὶ πάλι οἱ εἰκόνες
κι οἱ εἰκονοκλάστες γύρισαν εὐτάκτως στοὺς στρατῶνες;
Σηκώθηκε ὁ Κορπώνυμος καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸν τάφο,
ἀκοῦστε φίλοι μου καλοὶ ἐτοῦτα ποὺ σᾶς γράφω:
Μᾶς ἦρθε νότα διαταγῆς ξανὰ ἀπ’τὴν Εὐρώπη,
τοῦ Δημητρᾶ δὲν ἔπεσαν μὲς στὸ κενὸ οἱ κόποι
κι αὐτὸς ὁ νέος Λέοντας ὁ Γ’ ἐξ Ἰσαύρων
ἱδρύει νέα αἵρεσι: αὐτὴ τῶν ἀντισταύρων
παρεισαχθεῖσαν πρόσφατα ἀπὸ τὴν Ἰταλία
καὶ πιὸ παλιὰ ἀπ’τὰ Τίρανα τῶν Χότζα καὶ Ἀλία.
Θὰ κατεβοῦνε οἱ σταυροὶ ἀπ’τὰ δημόοσια μέρη·
τὸ εἶπε κάποιος δικαστὴς διορισθείς- ποιός ξέρει;-
ἀπ’ ἄλλους ποὺ διωρίστηκαν κι ἐκεῖνοι ἀπὸ ἄλλους·
βασάλος μᾶλλον δικαστὴς μ’ ἀφεντικὰ βασάλους!
Κι οἱ ἡγέτες ποὺ ψηφίστηκαν νὰ κυβερνοῦν τὰ κράτη
δὲν εἶναι, λέει, δυνατὸν γι’ αὐτὸ νὰ κάνουν κάτι:
θὰ κυβερνοῦνε στὸ ἑξῆς χωρὶς καμμία ψῆφο
χαρτογιακᾶδες ἀφανεῖς ποὺ πρέπει νὰ τοὺς γλείφω
καὶ σ’ ὅτι δίνουν προσταγὴ νὰ τρέχω παραχρῆμα
νὰ ἐκτελῶ τὸ κάθε τους παράγγελμα καὶ σῆμα!
Τρέχω κι ἐγὼ στὸ ΚΚΕ ποὺ ὠνόμαζε χαϊβάνια
αὐτοὺς ποὺ πειθαρχούσανε στῆς Δύσης τὰ φιρμάνια
νὰ βρῶ ὁ δόλιος μιὰ γωνιὰ ἢ ἕνα μετερίζι
ποὺ στέκεται ἀνυπάκουο σ’ ὅτι ἡ ΕΟΚ ὁρίζει
καὶ τί νὰ δῶ ὁ ἄμοιρος στοῦ Περισσοῦ τὸ σπίτι;
ἀντὶ νὰ βρῶ ἀντίστασι καὶ Θόδωρο Στουδίτη
βλέπω σκυμμένους κόλακες στοῦ βασιλιᾶ τὴν μπότα
νὰ ἐκθειάζουν συνεχῶς τοῦ δικαστῆ τὴν νότα!
Ἔ τὸ λοιπὸν κὺρ δικαστὰ κι ἐγὼ ὁ στρατοδίκης
σὲ στέλνω μὲς στὴν φυλακή, ἐκεῖ ὅπου ἀνήκεις,
ἐμεῖς πρὶν χρόνια λύσαμε τὸ θέμα τῶν εἰκόνων
καὶ δὲν πολυγουστάρουμε ξανὰ σὲ πρὸ αἰώνων
λυμένα νὰ ἐπιστρέφουμε ζητήματα ἀστεῖα
κι ἂν σοῦ βαστάῃ ἀπαίτησε καὶ μιὰ ψηφοφορία:
νὰ δοῦμε, θὰ δικαιωθῇ τοῦ Δημητρᾶ ἡ κλίκα
ποὺ στέφθηκε αὐτοκράτορας μὲ στέμμα κάποια ἀντίκα
ἢ μαυρισμένος τάχατες ἀπ’τὴν βολὴ τῆς κάλπης
θὰ μᾶς ἀφήσῃ γιὰ νὰ πάῃ στὸ Engelberg στὶς Ἄλπεις;
Κι ἀφ’ οὗ καρῇ καὶ μοναχὸς τότε θὰ μοιάζῃ μόνο
μὲ ἄτυχο ἀυτοκράτορα ποὺ ἔχασε τὸν θρόνο.